سلام از امروز میخوام خاطرات سفر معنوی پر کشیدین از خود به سوی شهدا را با اذن شهدا بنویسم از دو کوهه شروع شد:

2 سال بود که پا جا پای شهدا نذاشته بودم . وقتی شب رسیدم دوکوهه سکوت محض حاکم بود تنها چیزی که

صداش می آمد صدای پای زائران بود . با اینکه خیلی خسته بودم بعد از اینکه مستقر شدیم به دوستان گفتم پایه

باشید بریم گردان تخریب ( حداقل نیم ساعت راه بود ) وقتی رسیدیم به در ورودی گردان دیدیم در بسته است

اول خواستیم برگردیم چون بدون اجازه از کاروان جدا شده بودیم و اگر رئیس کاروان می فهمید ما نیستیم فردا

صبح یه دادگاه تشکیل می داد و یه حکم مالی یا یدی برامون میبرید داشتیم برمیگشتیم یکی گفت بابا فوقش یه

جشن پتوه دیگه فدا سرتون بیاید بریم گردان . خواستیم از بالای در بریم یکی رفت یه راه مخفی پیدا کرد . بدون

هیچ دقدقه ای افتادیم توی راه . یواش یواش بچه ها از هم جدا شدن یکی هنسفری گذاشته بود تو گوشش یکی

فکر می کرد یکی درد دل می کرد یکی گریه می کرد خلاصه فضای معنوی خوبی بود تا رسیدیم به حسینیه ی

گردان اونجا باز هرکی یه کاری کرد منم که داشتم می مردم رفتم یه گوشه خوابیدم نمی دونم چقد خوابیدم  10

دقیقه نیم ساعت نمی دونم ولی خیلی حال داد بیدارشدم دیدم دوستام هم همه خوابن غیر 2 تا از رفقای مشتی طلبه

که داشتن نماز می خواندند خیلی جالب بود همه با هم بیدار شدیم . یه نگاه به ساعت انداختیم دیدیم نیم ساعت

بیشتر به اذان نمونده گوله رفتیم به سمت دو کوهه توراه داشتیم یخ می زدیم یکی از رفقای اهل دل که اون هم

طلبه بود گفت مهرداد ذکر ابی عبدالله بگیریم گفمتم من صدام در نمیاد تو بگو بچه ها هم میگن یه دفعه دیدم

شروع کرد حسین حسین حسین حسین...............

ذکر انگار تکونمون داد و بیدار شدیم به خودمون اومدیدم دیدیم جلو حسینیه ایم دست نماز گرفتیم و رفتیم حسینیه

حاج همت منتظر موندیم تا اذان تموم بشه اذون که تموم شد یکی تو حسینیه میکروفن گرفت تو دستش و از اون

اذان بلندا گفت فکر کنم یه 15 دقیقه ای اذونش طول کشید حالا نوبت امام جماعته ما رو عذاب بده اونم خوب این

کار و کرد .

نماز که تموم شد رفتیم سر جامون یه دو سه ساعتی خوابیدیم بعد رفتیم یه دوش گرفتیم و آماده تحویل سال شدیم

 سال تحویل شد منم مثل همه یه بغضی ترکید و گریه کردم و یه سلام به امام زمان دادم و رو بوسی ها شروع

شد . قرارمون تو زمین صبحگاه بود رفتیم منتظر شدیم تا مداح دلسوختمون بیاد . عجب لحظا خوبی بود فکر کن

 اولین ساعات سال جدید و روضه حضرت زینب (سلام الله) .

روضه رو شنیدیم و گریه کردیم و مجلس تموم شد و آماده حرکت شدیم به سمت فتح المبین ............

شرمنده ایم از اینکه حرفهایم با اعمالم یکی نیست

شرمنده ایم از این همه دل شکستنها

شرمنده ایم سیاهی دلمان

شرمنده می شوم وفتی به یاد کارهایم در این سال که گذشت می افتم .

وقتی یاد قول و قرارهایم با شما می افتم از وجود می سوزم .

من فقط به کرم شما دل بسته ام به من اذن بوسه به قدمگاه پاکتان و توفیق خادمی

بدهید

انشاالله...

پیشنهاد میکنم حتما بخونید .

 پاسخ زیبای رهبر معظم (آقامون) به شعر پر محتوای امام (ره)

امام خمینی(ره)

من به خال لبت ای دوست گرفتار شدم

چشم بيمـار تـو را ديـدم و بيمار شدم

فارغ از خود شدم و كوس اناالحق بزدم

همچو منصور خريدار سر دار شدم

غم دلدار فكنده است به جانم، شررى

كه به جان آمدم و شهره بازار شدم

درِ ميخانه گشاييد به رويم، شب و روز

كه من از مسجد و از مدرسه، بيزار شدم

جامه زهد و ريا كَندم و بر تن كردم

خرقه پير خراباتى و هشيار شدم

واعظ شهر كه از پند خود آزارم داد

از دم رند مى آلوده مددكار شدم

بگذاريد كه از بتكده يادى بكنم

من كه با دست بت ميكده بيدار شدم

امام خامنه ای(حفظه الله)

تو كه خود خال لبی از چه گرفتار شدی؟

تو طبيب همه ای از چه تو بيمار شدی؟

تو كه فارغ شده بودی ز همه كان و مكان

دار منصور بريدی همه تن دار شدی

عشق معشوق و غم دوست بزد بر تو شرر

ای كه در قول و عمل شهره بازار شدی

مسجد و مدرسه را روح و روان بخشيدی

وه كه بر مسجديان نقطه پرگار شدی

خرقه پير خراباتی ما سيره توست

امت از گفته در بار تو هشيار شدی

واعظ شهر همه عمر بزد لاف منی

دم عيسی مسيح ، از تو پديدار شدی

يادی از ما بنما ای شده آسوده ز غم

ببريدی ز همه خلق و به حق يار شدی

منبع سایت گل لیلا

 چه خبر از خودت:  رو یه سبک واحد دارم کار میکنم به زودی می ذارم انشاالله

سلام ببخشید که دیر به دیر می یام تو این پست یه سبک شور می ذارم نظر بدید . اگه هر کی سبک و خواست بگه تا بهش بدم .

درباره شعر هر انتقادی دارید بگید .

نه دوری نه صبوری تو رو می خوام  /  نه جنت و نه حوری تو رو می خوام

تو قیامت روز حسرت تو رو می خوام  /  داره لذت خاک تربت تو رو می خوام

خداگاه نا خداگاه تو رو می خوام    / یهترین شاه من به والله تو رو می خوام

              تو رو می خوام قشنگ حرفات    تو رو می خوام برا مناجات

            چی بگم وقتی که می دونم        تو رو می خواد عمه ی سادات

                                یا حسین یا غریب زهرابا حسین یا دلبر مولا

مثل حیدر مثل مادر تو رو می خوام  /   می خونه خدا تو محشر تو رو می خوام

توی دنیا تکی مولا تو رو می خوام   /   می خونم با موج دریا تو رو می خوام

وقتی مردم توی قبرم تو رو می خوام /   ذکر فلیم برا هر دم تو رو می خوام

         تو رو می خوام آروم جونی         تو رو می خوام روح و روونی

          می دونم از تو دور بمونم           پیر میشم تو اول جوونی

                            یا حسین با غریب زهرا یا حسین یا دلبر مولا

پیدایش سرزمین كربلا به دوران بابلی‌ها بازمی‌گردد. در آن زمان این سرزمین مجموعه‌ای از روستاها بوده است كه برای بابلی‌ها تقدس خاصی داشته است و آنها مردگانشان را در این سرزمین خاک میکردند. 

 یكی دیگر از نام‌های كربلا «كور بابل» بوده است و معنای آن به زبان عربی یعنی مجموعه‌ای از روستاهای بابلی. بسیاری از پژوهشگران معتقدند كه كربلا به سان مادر بسیاری از روستاهایی بود كه در حد فاصل شام و فرات قرار داشته‌اند و نیز مادر تمدن‌های بین‌النهرین بوده كه مركز عبادت در آن زمان نیز تلقی می‌شد.

این سرزمین به دلیل موقعیت آب و هوایی و حاصلخیز بودن خاكش شاهد بسیاری از اقوام مختلف در طول تاریخ بوده است كه ازجمله آنان می توان به كلدانی‌ها، تنوخیین و لخمیین و مناذره اشاره كرد.

كربلا نام‌های متعددی در تاریخ داشته كه از آن جمله می‌توان به «الطف» اشاره كرد كه به معنی «لطیف‌ترین» است. این نام به این دلیل برای كربلا انتخاب شده كه این سرزمین در حاشیه‌ رودخانه‌ علقمی كه شعبه‌ای از فرات بوده است، مستقر بود و آب كربلا نیز از این شعبه تامین می‌شد.

از دیگر نام‌های ثبت شده‌ كربلا در تاریخ، نینوا، شفیه، عقر، نواویس، عین‌التمر و ام‌القری است. اما این سرزمین از زمانی شهرت تاریخی خود را به دست آورد كه امام حسین(ع) و خاندان و صحابه وی در سال 61 هجری قمری مصادف با 680 میلادی در این سرزمین به شهادت رسیدند.

اولین علامت بارگاه امام حسین(ع) از سوی قبیله‌ بنی اسد كه در نزدیكی كربلا سكنی گزیده بودند بنا نهاده شد. آنها مراسمی خاص برای به خاك سپردن سید الشهدا(ع) برگزار كردند و علامتی بر قبر شریف وی گذاشتند كه سایبانی كوچك بر قبر حضرتش بود. با بر سر كار آمدن مختار بن ابی عبیده ثقفی كه حكومتش را به نام خونخواهی از قاتلان حسین(ع) در كوفه برقرار كرده بود، این بارگاه پیش از پیش مورد توجه قرار گرفت.

از آن به بعد شیعیان رهسپار زیارت قبر شریف امام حسین(ع) و اهل بیت و صحابه آن حضرت شدند و این قبر به قبله‌گاهی برای شیعیان بخصوص در كوفه، مدائن و شهر بصره تبدیل شد و مختار در آن زمان بنایی در اطراف قبر شریف امام حسین(ع) ساخت و روستایی در آن منطقه تشكیل شد.

حرم حسینی در طول تاریخ از یكسو همیشه مورد دشمنی خلفا و كژدینان و از طرف دیگر مورد علاقه مردم بوده است و در آغاز حكومت عباسی‌ها، زمینه برای زیارت قبر شریف امام حسین(ع) از سوی مسلمانان فراهم شد و این روال ادامه داشت تا زمان هارون‌الرشید، پنجمین خلیفه عباسی كه در سال 193 هجری قبر شریف امام حسین(ع) و تمامی خانه‌های اطراف آن را ویران كرد.

پس از هارون‌الرشید، بنایی دیگر بر آرامگاه امام سوم شیعیان ساخته شد كه تا سال 233 هجری قمری یعنی به خلافت رسیدن متوكل عباسی بر جای ماند، اما متوكل عباسی پای خود را در همان مسیری گذاشت كه هارون‌الرشید گذاشته بود و سیاست حكومت خود را، سیاست دشمنی با اهل بیت قرار داد. متوكل عباسی كه عشق و محبت به حسین(ع) را ریشه در حب اهل بیت می‌دانست و طاقت دیدن افزایش زائران گسترده‌ بارگاه امام حسین(ع) را نداشت، دستور منهدم ساختن قبر شریف امام حسین(ع) و تمامی خانه‌های اطراف آن را صادر كرد و زیارت امام حسین(ع) را ممنوع كرد.

متوكل عباسی تمام آن منطقه را زیر و رو كرد و سپس سراسر آن منطقه را پر از آب كرد. در تاریخ این واقعیت ثبت شده است كه شخصی به نام «دیزج» كه یهودی‌الاصل بود، مامور متوكل عباسی برای كشتن زائران امام حسین(ع) شده بود. این شخص ماموریت آن را داشت كه هر زائری را كه برای زیارت قبر امام حسین(ع) به آن مناطق پا می‌گذاشت، از دم تیغ بگذراند. بعد از آن كه متوكل عباسی در سال 247 هجری به هلاكت رسید، بار دیگر بنای بسیار بزرگی بر مزار امام حسین(ع) ساخته شد به گونه‌ای كه این بنا آنقدر ارتفاع داشت كه مردم از دور دست آن را تشخیص می‌دادند و برای زیارت به سوی آن رهسپار می‌شدند. از آن به بعد بسیاری از علویان توانستند خانه‌های خود را در نزدیكی قبر شریف امام حسین(ع) در كربلا بنا نهند كه در راس آنان «ابراهیم المجاب بن محمد العابد بن الامام موسی بن جعفر(ع)» قرار داشت و او اولین علوی بود كه در سرزمین كربلا سكنی گزید و این حادثه در سال 247 هجری اتفاق افتاد.

پس از تاسیس دولت آل بویه، عضدالدوله در سال 379 هجری قمری، ضریحی از عاج برای قبر شریف امام حسین(ع) ساخت و با بنا نهاده شدن بارگاهی جدید برای سیدالشهدا، بازارها و خانه‌های بیشتری در اطراف آن ساخته و شهر كربلا با دیوارهایی بزرگ احاطه شد. این شهر در زمان عضدالدوله بسیار پر رونق و از لحاظ دینی، اجتماعی، سیاسی، اقتصادی و ادبی به شهری بسیار مشهور تبدیل شد.

بعد از انقراض حكومت آل بویه، سلجوقیان بر سر كار آمدند كه سیاست سلجوقیان نیز بر اهمیت گذاشتن نسبت به عتبات مقدسه قرار گرفت. در آن زمان سلطان ملك شاه سلجوقی و وزیر آن نظام‌الملك در سال 553 هجری قمری دیوارهای بنا نهاده شده و ساختمان‌های حرم شریف امام حسین(ع) را بازسازی كردند و خلیفه «مفتفی» خود شخصا به زیارت قبر امام حسین(ع) رهسپار شد و پس از آن دیگر خلفا نیز از این سیاست تبعیت كردند و به زیارت حرم حسینی رهسپار می‌شدند، به طوری كه خلیفه ناصرالدین‌الله و المستعصم و المستنصر نیز قبر شریف امام حسین(ع) را زیارت كردند.

زمانی كه شاه اسماعیل صفوی درسال 914 هجری بغداد را فتح كرد، خود شخصا برای زیارت قبر شریف امام حسین(ع) راهی كربلا شد و دستور داد كه ضریحی از طلا برای قبر شریف امام حسین(ع) ساخته شود. او همچنین 12 چلچراغ طلا به قبر شریف امام حسین(ع) هدیه و دستور ساخت صندوقی از نقره‌ خالص را برای بارگاه صادر كرد. وی همچنین بارگاه امام حسین(ع) را با فرش‌های بسیار گرانقیمت آراست. شاه اسماعیل صفوی به مدت یك شب در حرم امام حسین(ع) اعتكاف كرد و پس از آن راهی زیارت قبر امام علی(ع) در نجف اشرف شد. در عهد قاجار، 3 بار گنبد امام حسین(ع) طلاكاری شد و آغامحمدخان، موسس قاجاریه در ایران خود شخصا در سال 1207 هجری گنبد امام حسین(ع) را طلاكاری كرد. فتحعلی شاه قاجار نیز به دلیل آن كه طلای گنبد امام حسین(ع) سیاه شده بود، برای دومین بار مجددا به طلاكاری این گنبد اقدام كرد. در سال 1216 هجری كربلا و حرم امام حسین(ع) مورد هجوم وحشیانه‌ گروهی از وهابیون به رهبری سعود ابن عبدالعزیز قرار گرفت. وی در روز عید غدیر این شهر را به محاصره درآورد و اكثر اهالی آن را چه آنانی كه در بازار بودند و چه آنانی را كه به خانه‌های خود پناه بردند، از دم تیغ گذراند.

سعود ابن عبدالعزیز در آن زمان با بیش از 12 هزار سرباز وارد شهر كربلا شد و پس از كشتن بسیاری از ساكنان این شهر، صندوق‌های قبر شریف امام حسین(ع) را كه انبوهی از طلا و پول و اشیای گرانبهای هدیه شده بود، به تاراج برد.

كربلا از زبان مورخان

ابن بطوطه، تاریخدان بزرگ عرب اینچنین زیارت خود از كربلا را در سال 726 هجری یا 1307 میلادی توصیف می‌كند: من در زمان حاكمیت سلطان سعید بهادرخان بن خدابنده عازم زیارت كربلا شدم.

این شهر، شهر كوچكی بود كه اطراف آن را نخلستان‌های بسیار زیبا فرا گرفته بود و رودخانه فرات خاك این شهر را به حاصلخیزترین خاك تبدیل كرده بود. این شهر، شهر بسیار زیبایی بود كه بارگاه مقدس امام حسین(ع) به آن قداست و حرمتی دیگر می‌داد. هیچ كس وارد حرم امام حسین(ع) نمی‌شد، مگر آن كه از درگاه وی رخصت می‌خواست. بارگاه این قبر شریف مزین به نقره بود و پرده‌های آن از حریر.

پدرو تكسرا، مورخ اسپانیایی كه در سال 1604 میلادی و 1024 هجری از كربلا دیدن كرده بود، از این دیدار چنین می‌گوید: این شهر 4000 خانه دارد و ساكنان آن اكثرا عرب و نیز ایرانی و ترك هستند. بازارهای بسیار بزرگ و انبوهی دارد. در این شهر مكان‌هایی خاص ساخته شده است كه به صورت رایگان به زائران این شهر غذا توزیع می‌‌كنند. حرم امام حسین از مهم‌ترین مناطق كربلا به شمار می‌رود و مسلمانان از شهرهای مختلف راهی زیارت قبر امام حسین می‌شوند.

این مورخ اسپانیایی همچنین از ساقیان حرم امام حسین(ع) می‌نویسد كه برای كسب ثواب و اجر الهی به صورت رایگان آب به مردم می‌دادند و نیز شب‌های به شهادت رسیدن امام حسین(ع) را احیا می‌كردند؛ به گونه‌ای كه در این شب‌ها به دلیل انبوهی تعداد زائران خیمه‌هایی برای آنها در اطراف حرم بنا نهاده می‌شد.

نقشه ساختمان حرم امام حسین(ع)‌

محل دفن حضرت امام حسین(ع) یا همان گودال قتلگاه، اكنون دارای سقفی است كه روی آن صندوقی نهاده شده است. ضریح متبرك این بارگاه در میان روضه منوره قرار گرفته كه همان نیز در بین مسجد (مسجد بالا سر و مسجد پشت سر) و در طرف پایین پا در زاویه روضه قبور شهداست. این مجموعه هم‌اكنون حرم امام حسین(ع) را تشكیل می‏دهد و حرم نیز میان رواق و رواق در وسط صحن است. ضریح مقدس در وسط واقع است و از نقره خالص ساخته شده كه در پیش روی آن با طلا و به خط نسخ نوشته شده: «ولا تحسبن الذین قتلوا فی سبیل الله امواتا بل احیاء عند ربهم یرزقون» و در بالای سر، «آیه نور» نوشته شده است. صحن مطهر حسین(ع)‌ دارای هفت باب است كه عبارتند از: باب قبله كه ساعتی بر فراز آن نصب است، باب قاضی‌الحاجات، باب زینبیه كه در حدود تل زینبیه قرار دارد، باب سلطانی، باب بازار بزازها، باب سدره كه در شمال صحن بوده و به بازار و اطراف راه دارد و باب صافی كه به در بین‌الحرمین نیز معروف است.

حضرت امام جعفر صادق علیه‌السلام فرمود: «نماز در چهار مكان كامل خوانده می‏شود: مسجد‌الحرام (مكه)، مسجدالرسول(مدینه)، مسجد كوفه، و حرم امام حسین علیه‌السلام.»

ضریح شش گوشه

در میان اقوال مورخان درباره چگونگی دفن حضرت سیدالشهداء و یاران باوفای آن حضرت اندك تفاوتی، دیده می‌شود.

شیخ مفید پس از ذكر اسامی 17 نفر از شهیدان بنی‌هاشم كه همگی از برادران و برادرزادگان و عموزادگان امام حسین(ع)‌ بودند، می‌فرماید: آنان پایین پای آن حضرت در یك قبر (گودی بزرگ) دفن شدند كه هیچ اثری از آن نیست و فقط زائران با اشاره به زمین در طرف پای امام(ع)‌ آنان را زیارت می‌كنند و علی بن الحسین(ع)‌ (علی‌اكبر) از جمله آنان است، برخی گفته‌اند: محل دفن علی‌اكبر نسبت به قبر امام حسین(ع)‌ نزدیك‌ترین محل است.

شیخ همچنین می‌گوید: ‌پس از بازگشت عمر بن سعد از كربلا، جماعتی از بنی‌اسد كه در غاضریه سكونت داشتند، آمده و بر پیكر امام حسین(ع)‌ و یارانش نماز گذاردند و آن حضرت را همان جایی كه الان قبر اوست، دفن كردند و علی ابن الحسین (علی‌اكبر ع)‌ را در پایین پای پدر به خاك سپردند، سپس برای دیگر شهیدان از اهل بیت و اصحاب، حفیره‌ای كندند و همه آنان را در آن به صورت دسته جمعی دفن كردند و عباس بن علی(ع)‌ را در راه غاضریه، در همان محلی كه به شهادت رسید و اكنون قبر اوست به خاك سپردند.

منیع خبرگزاری برتا

ببخشید دیر اومدم امتحانام بدون فاصله بود و ما هم درس خون !!!!!! تو این چند روز فقط درس می خوندم .

به مناسبت این ایام  بخشی ازیک شعرمو می ذارم هر نقدی دارید بگید ......

سوغاتی ام در این سفر غم بود / اطراف من پر از مرد نامحرم بود

مردان شام چشمشان ناپاک بود / ای کاش  معجری در بساطم بود

عباس هنوز غیرتش می جوشید / در نوک نی ابروانش در هم بود

رقیه همیشه دستش به دیوار بود / کمرش در کودکی مثل مادر خم بود

رقیه دخترت شیرین زبان  بود / زیر لگدها حیف طاقتش کم بود

به دست ساربان انگشترت دیدم / فهمیدم چرا انگشت تو یکی کم بود

عصر عاشورا گمانم بوی یاس آمد / حسین جان در قتلگاه مادر هم بود

خوب این هم اولین شعر من تو این دفتر

با تو ارباب می دانم قیامت راحتی دارم / دنیا هم که با توام عجب سعادتی دارم 

با عاشقانت دوست و با دشمنانت بغض / این یادگار زهراست (س) عجب برائتی دارم

فخرم در چند روز دنیا فقط بود همین ارباب/  که با نوکرانت به عشق تو رفاقتی دارم

نمی گذاشتند در قبرستان مسلمانها دفنش کنند در شام شایعه شده اینها خارجی هستند باید جایی

دیگر دفن شود بعد از شهادتش در شهر انقلابی کرد یزید او را در خرابه دفن کرد تا دیوار خرابه روی قبرش

خراب شود تا بعد از چند سال اثری از او نباشد . امادر اصل کاخ روی سر خودش خراب شد . از امروز

مجالس یزید ملعون به هم ریخت . زنجیرها را باز کردند لباسها را برگرداندند به دستور امام سجاد

(ع) ....... شهر به هم ریخته...... گوشواره ها را که هرکس برای خانواده اش برده بود برگرداندند اما در این

بین یک جفت گوشواره اضافه مانده زینب (س) با گریه می گوید این گوشواره را برادرم برایش خریده

بود......

به آنها لباس جدید دادند اما نخواستند می گفتند ما لباسهایی که مادرمان زهرا (س) دوخته با هیچ چیز

عوض نمی کنیم . شهر به هم ریخته .......

رقیه سلام الله رفت اما بیهوده نرفت . او با رفتنش دل زینب (س) را سوزاند اما معجر را به زینب برگرداند .

یزید با خود می گوید او مثل پدرش حسین قهرمان است .

خوب اولشو با نام مبارک قبله ی عالم محبوب خدا حضرت حسین ابن علی

علیه السلام  شروع می کنم ان شالله در روزهای بعد شعرهامو می ذارم و

نظر شما عزیران عاشق را در باره آن می پرسم .اینم بگم که در شاعری و

سباکی تازه کارم ان شالله با مدد ابی عبدالله (ع) روز به روز بهتر بشم تا

مورد رضایت آن حضرت و عاشقانش باشم . با زم اینم بگم تو این دفتر

مجازی به غیر از شعر مطالب دیگری هم می گذارم .

ایام شهادت بی بی رقیه را تسایت عرض می کنم . این دو بیتی تقدیم به سه ساله حسین (ع)

بابا در این روزها پر ازآه و درد بودم / چند روزی گمگشته در یبایانی سرد بودم

بابا تمام آرزویم بین لگدها این بود / ای کاش به جای دخترک من مرد بودم